Oleg Pieńkowski

Oficer GRU

Według mediów i opracowań · brak potwierdzenia w źródłach oficjalnychWedług Britanniki urodził się 23 kwietnia 1919 r. we Władykaukazie. Do 1960 r. został pułkownikiem GRU, a w latach 1960–1962 był zastępcą szefa wydziału zagranicznego Państwowego Komitetu ds. Koordynacji Badań Naukowych.⁴

Źródło Zachodu

Według mediów i opracowań · brak potwierdzenia w źródłach oficjalnychWedług Britanniki w kwietniu 1961 r., za pośrednictwem brytyjskiego biznesmena Greville’a Wynne’a, zaoferował swoje usługi wywiadowi brytyjskiemu. Od kwietnia 1961 do sierpnia 1962 r. przekazał ponad 5 tys. zdjęć tajnych dokumentów wojskowych, politycznych i gospodarczych.⁴

Historycy CIA, publikując w 1992 r. dokumenty z kryzysu kubańskiego, wyjaśnili, że materiały płk. Pieńkowskiego obsługiwano w dwóch specjalnych kanałach: IRONBARK dla dokumentów i CHICKADEE dla pozostałych informacji. Na materiałach IRONBARK opierało się wiele ocen zagrożenia radzieckimi rakietami.²

Wydawnictwo źródłowe Departamentu Stanu (FRUS) wyjaśnia, że jedna z takich ocen nosiła kryptonim Iron Bark właśnie dlatego, że korzystała z materiałów od tego ważnego radzieckiego źródła CIA.³

Według mediów i opracowań · brak potwierdzenia w źródłach oficjalnychMiędzynarodowe Muzeum Szpiegostwa w Waszyngtonie pisze, że Pieńkowski kopiował dokumenty aparatem Minox, a w czasie kryzysu kubańskiego jego informacje pozwalały CIA ocenić, czy radzieckie rakiety są gotowe do użycia. Muzeum pokazuje ołowiane pudełko na jego filmy; ołów nie pozwalał ich prześwietlić.⁵

Aresztowanie i śmierć

KGB aresztowało go 22 października 1962 r., w czasie kryzysu kubańskiego. W 1963 r. został osądzony i stracony – podają materiały francuskiego MSZ z archiwum dyplomatycznego w Nantes.¹

Według mediów i opracowań · brak potwierdzenia w źródłach oficjalnychWedług Britanniki w maju 1963 r. stanął przed sądem za zdradę i został skazany na śmierć; oficjalny komunikat radziecki podał, że stracono go 16 maja 1963 r.⁴